Schrijvers Café 3 juni

Home Boeken Magazines en Social Media Recensies Over Cynthia Interview Foto gallerij Folders / Magazines



Klik hier voor een volledig scherm


Voor mobiele gebruikers: Klik hier om een nieuw venster te openen.

Aantal pagina's: 6

Gebruik je pijltjes toetsen (links en rechts), vingers (als je een touchscreen hebt), of je muis, om door de pagina's te bladeren.

Klik hier om terug te keren naar het overzicht.


13.jpg


pagina 1 van 6


Amsterdam, 3 juni 2017



1x in de maand ga ik naar het Schrijfers Café in 
de openbare bibliotheek van Amsterdam Noord. Het is een 
Workshop onder de deskundige begeleiding van 
de schrijvende zusjes: Eva en Renee Kelder.

Iedere keer krijg je een stuk theorie en een
schrijfopdracht.

Ditmaal was die opdracht:

Opdracht: gooi je hoofd leeg en schrijf… schrijf 3x een scene op dezelfde plek, iemand die opvalt. Op de volgende pagina's kun je lezen wat ik in 50 minuten tijd had geschreven...


Dit is de originele, onbewerkte, tekst... 


pagina 2 van 6


Diep in gedachten staarde ze naar haar scherm. Met haar handen wreef ze door haar haar en keek om zich heen. Buiten reed er een auto voorbij. Niet echt iets belangrijks. Ze keek naar de klok op haar bureau--de tijd tikte onverstoorbaar verder. Vandaag moest ze iets klaar hebben anders zou de opdracht aan haar neus voorbij gaan.  
Ze keek op toen ze iemand hoorde schreeuwen. Ze fronste. Per slot van rekening was ze alleen.  Er verscheen een flits in de kamer en  transformeerde zich in een gestalte. Haar ogen werden groter, haar hart bonkte in haar borst.  
De gestalte nam een gezicht aan. Hij was gekleed in een vreemd uniform en kwam naar haar toe. Hij riep iets maar ze begreep niet wat hij zei. Rondom haar hoorde ze het geroezemoes van tientallen stemmen. Overstuur drukte ze haar handen op haar oren om het geluid uit te sluiten. Dat hielp niet helemaal… want ze hoorde het gedempte geluid van een ambulance. Ze kreeg het warm. Een koele hand raakte haar voorhoofd aan. Bevreemd keek ze op en merkte dat ze op de grond lag. Ze zat helemaal niet achter haar bureau te programmeren voor een klant! Ze lag ergens buiten op straat. Ergens buiten op straat, echode het door haar heen.  
Verschrikt tilde ze haar trillende handen op. Die zaten onder het bloed. Nu werd ze zich een pijn gewaar dat haar lichaam doorboorde. Kreunend riep ze met een verzwakte stem om hulp. De vreemde, die haar voorhoofd had aangeraakt, keek bezorgd. Hij droeg een reflecterende jas en zat onder het bloed en steengruis. Wat is er gebeurd? Haar oren begonnen te piepen… het drong nu pas tot haar door dat ze de hele tijd de geluiden in haar hoofd had gehoord want ze zag de lippen van de man bewegen maar hoorde zijn stem niet.  
“Ik weet niet wat u zegt,” riep ze. “Ik… ik hoor alleen het gepiep in mijn oren.” 



pagina 3 van 6


Auto’s reden af en aan terwijl hij met zijn drilboor bezig was om het asfalt te verwijderen. Vandaag moest het klaarkomen. Hij veegde over zijn bezweette voorhoofd en zag vanuit zijn ooghoeken een vrouw het zebrapad oversteke
n. Een knappe, blonde vrouw in een opvallend rode zomerjurk. Jammer genoeg keken dat soort vrouwen neer op mensen zoals hij. Met een zucht zette hij zijn drilboor weer aan om een stuk weg af te breken. Twee collega’s deden hetzelfde. Een van hen stootte tegen hem aan.
Er klonk een harde knal. Stenen en puin vlogen hem om de oren. Hij kneep zijn ogen samen terwijl hij zich plat op de grond liet vallen. Zand, stof en modder regenden neer, omringd door een donkere rookwolk. Zonder er verder bij na te denken, kroop hij overeind om te kijken wat er precies was gebeurd en deed zijn oorbeschermers af. Het geluid van gillende mensen in paniek rondom hem benam bijna zijn adem. Hij liep voorzichtig naar voren, voorbij een auto die in brand stond. De bestuurder lag zwart geblakerd achter het stuur en bewoog niet meer. Een koude rilling liep over zijn rug. Toen bereikte hij het zebrapad en keek naar de vrouw in de rode jurk… nu nog roder omdat ze onder het bloed zat. In de verte, boven het paniek uit, hoorde hij de sirenes van de eerste hulpdiensten, terwijl hij neerknielde bij de vrouw. Ze deed haar ogen open maar hij had niet in de gaten of zij zich besefte wat er om haar heen gebeurde. Zachtjes legde hij een hand op haar voorhoofd.
“Hulp is onderweg,” zei hij zachtjes.
“Ik weet niet wat u zegt,” riep ze. “Ik… ik hoor alleen het gepiep in mijn oren.” 

 

 


pagina 4 van 6


*
 

 

Jason liep tevreden over straat in zijn nieuwe uniform. Vandaag begon officieel zijn eerste dag bij de politie in Bagdad. Hij liep de hoek om en zag een vrouw in een rode jurk oversteken. Bewonderend bleef hij stilstaan en veegde het zweet van zijn voorhoofd. De zon scheen in een strakblauwe lucht.  

Hij keek weer in de richting van de vrouw. Vlakbij het zebrapad waren wegwerkers bezig. Hij fronste, maar toen herinnerde hij zich het artikel dat hij in de krant had gelezen. De gemeente zou vandaag een begin maken aan de herstelwerkzaamheden aan de weg. Een auto reed voorbij en kwam bij het zebrapad tot stilstand. De auto had vreemde Arabische muziek op dat keihard door de luidspeakers schalde. Het geluid kwam zelfs boven het geluid van een drilboor. De bestuurder stak zijn arm uit het open raam en keek in Jasons richting. Hij deed zijn zonnebril af, grinnikte, terwijl hij iets vasthield in zijn vrije hand. Daarna klonk er een oorverdovende knal.


pagina 5 van 6


Wil je meer weten over de schrijvende zusjes? Bezoek dan de website van Eva en Renee Kelder: 

http://www.schrijfcursusamsterdam.nl/wie-zijn-de-schrijvende.html


Zowel Eva als Renee hebben ieder een website.

http://www.evakelder.nl/

http://www.reneekelder.nl/


 


pagina 6 van 6